قوی سیاه

نگاه‌ها باهات غریبه هستن…گاهی می‌مونی بر و بر به سرتاپای غریبه‌ها نگاه می‌کنی و گاهی اونا چند ثانیه سر تا پای تو رو ورانداز می کنن…از رانندگی‌ها می ترسی…دیگه دلت نمی‌خواد تو این شهر رانندگی کنی. یاد آهنگ نامجو میافتی: «…به این میگن جبر جغرافیایی…» تو دلت بهش اعتراض می‌کنی…نه این انتخابه جبر نیست! دو نفر بهت متلک می‌گن نگاه پاهات می‌کنی تا روی کفشت با شلوار جین گشاد پوشیده‌اس. هنوز نگاهت رو از کفش‌هات برنداشتی که ماشین ون ارشاد سوارت کرده به جرم کوتاهی مانتویی که روی شلوارت رو پوشونده. سوار می‌شی با لبخندهای شاد دختر روسری زرد می‌خندی. ترافیک خیلی اذیتت نمی‌کنه ولی رانندگی‌ها داره دیوونه‌ات می‌کنه. انگار نه انگار که یه روز خودت یکی از این راننده‌ها بودی. می‌ری بانک با مامان و با سردرد بعد از 45 دقیقه میاین بیرون. تو خیابون بدون پیاده رو قدم می‌زنین که پیاده روی امروزتون رو انجام بدین و احساس خوبی از تحرک داشتن بکنین. تاکسی که سوار شدی کرایه رو 200 تومن گرون تر از دیروز حساب می‌کنه. حوصله نداری باهاش بحث کنی. اون بیچاره هم گرفتار باقی گرونی‌هاست. یاد خانومی میافتی که تو ون ارشاد همراهت بود و بعدا که هم رو دیدین با اسم هم بندی (!) هم دیگه رو صدا کردین و خندیدین.  خانومه از سرکار می‌رفت خونه و بچه 12 ساله‌اش منتظرش بود که ون سوارش کرده بود. سردر ساختمون دربند نوشته بودن «مرکز مبارزه با ناامنی اجتماعی». خانومه دادش رفت هوا که ما باعث ناامنی هستیم یا برنج کیلویی پنج هزار تومن؟

از صبح حالم گرفته. دیشب خواب دیدم به ایران حمله کردن…یکی از دوستام که اهل افریقای جنوبی بود خبر رو بهم داد. گفت شنیدی که غربی‌ها بالاخره ایران رو زدن؟ تو خواب سلول‌هام از هم کشیده می‌شدن. می‌خواستم فریاد بکشم ولی لال بودم. فقط تصویر فریاد بود و داشت خفه‌ام می‌کرد. تا اینکه با  صدای آروم علی بیدار شدم. دوباره چشم‌هام رو بستم. صورت همه اونهایی که  دوستشون دارم جلو چشم‌هام می‌چرخیدن. روزم شروع شد با همون نظم همیشگی. کسی که باهاش قرار داشتیم سر ساعت سر قرار حاضر شد. مبلی که تو مغازه دیده بودم رو تونستم تو وب سایت با همون شماره‌ای که فروشنده داده بود پیدا کنم و روکش‌اش رو تو تصویر وب سایت عوض کنم ببینم چه شکلی می‌شه. سر ظهر طبق برنامه رفتیم سالن ورزش. توی راه برای دو سال آینده برنامه ریزی کردیم…وقتی داشتیم برنامه ریزی می‌کردیم یاد اون روزی افتادم که گرفتنم. اون روز هم داشتیم با علی برای دو ماه سفر برنامه ریزی می‌کردیم. امثال اون ون که سوارمون کرد تو این دو ماه خیلی دیدیم. نه نمیشه با وجود اونا برنامه ریزی کرد. خیلی سخته. مردم مثل روزهایی که خودم هم اونجا زندگی می‌کردم زندگی می‌کنن،‌خوشن، می‌گن، می‌خندن. ولی امید به آینده دائم داره به زور سوار یه ون جدید میشه و میره به مرکز مبارزه با ناامنی اجتماعی. یک هفته اردو بی نظیر بود. انگار جزو عمرم نبود…اما بعدش دوباره سوار ون شدم. چیکار کنم که دیگه سوارم نکنن؟ نگاه‌ها خیلی غریبه شده…خیلی. شاید دیگه نباید دنبال خونه باشم. خونه دیگه اونجا نیست یا اینکه هست و من گمشده‌ام. مغزم خاموش شده خداکنه خواب‌ها همه الکی باشن. دلم برای همه تنگ شده ولی راه خونه رو پیدا نمی‌کنم